روز و شب می گفت کای گردشگران

ای  گــرفتــاران  و  ای  دلخــستــگان

گــر بــه بــاغ  آیــید  دل وا می شــود

شـور  و شـوق رفـته پـیدا  می شـود

جــلــوه ی  مــهــتاب  را  پــیدا کــنید

هــمچــو  ماهـی  آب  را  پــیدا کــنید

مـاه  فــروردیــن  زمــین خــرم شــود

خــوشتــر از هــر نــوبتی عالــم شود

بــعد  از  آن  در  مــوسم اردیــبهشت

می شــود دامان صحــرا چـون بهشت

چــون شــود خــرداد محشر می شود

شاخه ها از چینه ها ســر می شــود

ایـــن ، پـــیام  بــاغــبان  بــاغ  بــــود

اهل  دل  را  حکم  یک  ابــلاغ  بـــود

عصــر روزی نــیمــه ی  اردیــبهشت

ماه طلعــت دختــری نیکــو سـرشت

آمد  و  بــی  وقــفه  با  آن  باغــبان

در  کــــنار تــک  درخــت  ارغــــوان

اول  از  گــل قــصه  را  آغــاز  کــرد

وآنگه  از  گلشن سخن ها ساز کرد